Afgelopen vrijdag hebben Marino en ik een kleine koffietoer gehouden door Amsterdam. Ik denk dat we weer een leuke selectie van koffiezaakjes in Amsterdam hebben bezocht. Dit keer hebben we de fiets gepakt (en dat pakte goed uit!).

Het begon bij de nieuwe vestiging van Two for Joy aan de Haarlemmerdijk. Leuke zaak met barista’s met passie voor koffie. We bestelden een Syphon (obv een Ethiopie). De barista schoof bij ons aan en bereide de koffie aan ons tafeltje, ondertussen één en ander uitleggend over de methode. Leuk om mee te maken. De koffie was helaas te bitter. De barista gaf zelf al aan dat het zetten van een goede Syphon van veel factoren afhankelijk is. En dat is, helaas, gebleken. De vingers jeuken nu wel bij ons….we moeten de uitdaging aan om een goede Syphon te kunnen zetten. Iets voor de verjaardags- of Sinterklaaslijstjes in 2012.

Na Two for Joy op naar de Espressofabriek op de Westergas (na eerst nog te hebben genoten van een lekkere lunch bij de Bakkerswinkel, ook op de Westergas). Onno achter de bar. Gezellig! We hebben genoten van een V60 obv Kenia Gatina AA van hetkoffielab.nl. Tov de Syphon een lekkere frisse, niet bittere koffie. Wetenschap (VST refractometer) toonde aan dat de koffie wel overextractie had, maar wij vonden hem lekker (en dat is waar het om draait).  Na een kleintje espresso (Gayo Amaro van Boot) op weg naar 2 voor ons onbekende koffietentjes.

Allereerst Trakteren Koffie Thee Chocolade. Leuke tent, met 2 eigenaren met passie. Nog niet super ervaren en zoekende, maar wat ons betreft op de goede weg! We hebben een mooie Chemex gedronken. En daarna nog 2 espresso obv de bonen die de mannen in de hopper hadden zitten. De huisblend was mij iets te fris (acciditeit). De India Monsoon Malibar is mij iets te kruidig. Smaken verschillen, gelukkig!

Als laatste naar een nieuwe koffiespot in Oost: Coffee Bru. Wat ons betreft de ontdekking van deze koffietoer. Leuke zaak, leuke sfeer! En een top espresso. Obv Ethiopie Sidamo van Bocca. Zo lekker dat we er 2 van hebben gedronken. De eerste was helaas iets lekkerder dan de eerste. Constantheid is en blijft lastig en de zoektocht van elke barista. Maar Coffee Bru is bij deze opgenomen in de vaste route van de koffietoer Amsterdam!

Eind van de maand de volgende koffietoer. De reünie van de koffietoer vorig jaar (december 2010). Verslag volgt…………

Vandaag SCAE level 1 examen gedaan bij Rose van Asten (Cocoon Coffee). Ik was behoorlijk zenuwachtig, maar dat bleek niet nodig. Met mooie koffies (espresso en cappucino) heb ik goede scores/ cijfers gehaald. 1 foutje in de theorie mag de pret ook niet drukken. Ook mijn koffiemaatje Rik is geslaagd. Het was een mooie, onvergetelijke dag…..

Enkele weken geleden was ik samen met mijn vriendin een weekendje in Berlijn. Het was een van de laatste mooie, warme weekenden van het jaar. Kortom, alle ingrediënten voor een mooi weekend. En dat is het dan ook geworden. En ook qua koffie hebben we leuke zaakjes ontdekt.

The Barn (http://www.thebarn.de)

The Barn lag op loopafstand van het hotel. Een mooie zaak, niet al te groot, maar met grootse koffie. SquareMile Coffee, Coffee Collective. Ik heb 1 espresso geprobeerd, maar deze had voor mij een te hoge acciditeit (ik bedoel natuurlijk te zeggen: veel te zuur!!!). De filterkoffie daarentegen was erg lekker. Met name de Kebado (SquareMile) gezet met de Hario Longneck was een grote verrassing: aardbeien. Echt waar!

Naast koffie waren ook de lekkernijen en de broodjes bij The Barn erg lekker. Een aanrader als je op bezoek bent in Berlijn.

No Fire, No Glory (http://gloryberlin.blogspot.com)

No Fire, No Glory ligt in een van de leukste wijkjes in Berlijn (Prenzlauer Berg). Wij hebben Berlijn m.n. verkent op de fiets en hebben hier lekker in het zonnetje op een schommelbankje uitgerust. En genoten van een espresso. Leuk zaakje, zeker de moeite waard om langs te gaan!

Godshot (http://www.godshot.de)

Niet ver bij No Fire, No Glory vandaan, vind je Godshot. Best een gedurfde naam voor een espressobar. Hier heb ik de lekkerste espresso van dit bezoek aan Berlijn gedronken. Wat erg opvallend was dat de barista alle factoren onder controle probeerde te houden. Alles werd gewogen. Ik heb hier wel eens over gelezen, maar nog nooit in de praktijk gezien.

Het was een erg leuk weekend geworden. Berlijn is een erg leuke stad. We hebben de stad op de fiets verkend, Berlijn leent zich daar erg goed voor! Hier gaan we vaker naar toe….ook om van koffie te genieten!

Afgelopen dinsdag was het zo ver. Ik heb mijn collega’s kennis laten maken met de wereld van de filterkoffie. Ik had graag 3 verschillende Chemex tegelijkertijd gezet (36 gram bonen, variatie in hoeveelheid water (500 of 600ml) of koffieboon (Panama Los Lajones of Panama Carmen). Maar ik was in tijdsnood gekomen…vergaderingen lopen uit. Ik kon het weten.

Ik heb nu tijdens ons werkoverleg 2 Chemex geschonken. Allereerst een Panama Carmen (36gr bonen op 500ml water). ‘Sterker’ dan dat ik de koffie zelf zou zetten, maar dichter bij wat mijn collega’s gewend zijn. Het is niet mijn cup of coffee, maar de collega’s vonden het maar een slappe bak. Tja. De 2e Chemex was een Panama Los Lajones (36 gr op 500 ml). Hier ontdekte de collega’s wel dat er meer smaak aan koffie kan zitten. De fruit/ bessensmaak kwam duidelijk genoeg naar voren. Je merkte dat de collega’s zoekende waren. Is dit nu koffie? Het is zo anders als we gewend zijn. Kortom, de gebruikelijke eerste fase van weerstand.

Het was sowieso erg leuk om te doen. Ook het hele ritueel rondom de koffie (malen, wegen, ruiken/ de geur, mooie spulletjes (Chemex op zich/ Hario keteltje)) heeft indruk gemaakt. Het is niet voor iedereen weggelegd, maar ze hebben nu wel meer zicht op waarom het een hobby of zelfs een professie kan zijn.

Afgelopen donderdag was ik weer op kantoor. En het bleek dat verschillende collega’s het door kregen. It kicked in om het zo maar te zeggen. Logische vraag was wanneer ik weer met mijn koffiespulletjes kwam. Zeker weer een keer en dan wellicht met de Cleverdrip en Chemex.

Al met al een leuke ervaring!

Komende dinsdag ga ik een kleine koffieproeverij houden op het werk. Ik praat vaak met veel enthousiasme over koffie, wat door niet iedereen begrepen wordt. Herkenbaar voor andere koffiegekken, denk ik.

Komende dinsdag hoop ik met de koffieproeverij duidelijk te maken wat koffie tot een hobby maakt. Ik ga koffie zetten met de  Chemex en misschien ook de Aeropress. Ik heb 2 koffies gekozen van The Golden Coffee Box; de Ethiopie Gayo Amaro Panama Carmen en Panama Los Lajones. Twee verschillende smaaksensaties. In de volgende post de resultaten van de koffieproeverij.

Met dank aan Jeroen  (@mijnbroerenik) voor de supplies!

Ik begon deze post vanuit het land van de (eens) ongekende mogelijkheden: US of A. Samen met vriendin en dochtertje vierden we daar een welverdiende vakantie. Het bracht ons van San Francisco tot Vancouver (Canada). ‘Toevallig’ voerde het ons ook langs interessante koffieplekken.

De koffietour langs de kust van de Noordelijke Stille Oceaan bracht ons eerst in SF. Downtown is er weinig koffiecultuur te vinden. Als je op zoek bent naar warme melk kan je je hart ophalen. Een bezoek aan de wijk Mission liet mijn koffiehart gelukkig sneller kloppen. In Mission (een upcoming wijk) heb ik lekkere koffie gedronken bij Four Barrel en bij Ritual. Met name Four Barrel maakte veel indruk. Super mooie zaak. Voorin cafe-deel, achterin branderij. Aparte slow coffee bar (in ieder geval Chemex en V60). Ik heb zelf genoten van de Kenya Ngunguru (V60).

Na SF zijn we in enkele etappes langs de indrukwekkende kust richting Portland gereden. Van Portland had ik toch wel de hoogste verwachtingen qua koffie. En tot nu toe klopt de verwachting. In Portland heb ik de volgende zaken bezocht: Stumptown (verschillende keren..relatief dichtbij ons hotel), Barista, Coava en Heart. Coava heeft het meeste indruk gemaakt. Sowieso vanwege de mooie zaak, maar ook vanwege de sfeer en benaderbaarheid (is dat Nederlands?) van het personeel (al moet ik daar eerlijk bij schrijven dat het ook de minst drukke zaak was en er dus ruimte was voor een gesprek). En last en zeker niet least natuurlijk de koffie!!!! Met name de espresso die ik hier dronk, maakte indruk: de smaak van brandy. Werkelijk waar!

Volgende stop: Seattle. Natuurlijk de stad waar de basis is gelegd voor het Starbucks concern. Ik ben geen fan van de koffie, maar het concern triggered wel. Ik heb tijdens mijn vorige vakantie in de US het eerste boek gelezen van Howard Schulz (ceo Starbucks) en ben nu het tweede boek aan het lezen. Inspirerend materiaal over organisatie en leiderschap.

In Seattle hebben we verschillende locaties bezocht. Downtown zit Seattle Coffee Works. Op zich een leuke zaak. Aparte slow coffee bar. Ik heb daar een tijdje zitten babbelen met de eigenaar. Grappige man. Ze hebben wel door dat slow coffee de aandacht verdient naast de espresso-gebaseerde dranken, maar wat mij betreft hebben ze nog wel wat te leren over slow coffee. Er werd nogal slordig omgegaan met maalgraad en hoeveelheden water.

In het weekend van 18-19 september was in Seattle het NW Coffeefestival. In de aanloop daarvan waren in verschillende locaties allerlei evenementen georganiseerd. Mijn idee was om op vrijdag (17) een demo slowcoffee te volgen bij Tougo Coffee. Daar aangekomen bleek dat de demo op donderdag was geweest. Stom! Dan maar een spontane, ingelaste koffietoer langs een aantal leuke koffiezaken: Stumptown (bijna oud en vertrouwd na het aantal bezoeken in Portland), maar ook Victrola Coffee Roasters. De laatste is een mooie zaak om te zien. Koffiebranderij in een ruimte naast het cafe. Ik heb er genoten van een lekkere espresso.

De laatste stop is Vancouver geweest. In Vancouver ligt JJ Beans vlakbij het hotel, dus daar zijn de meeste koffies gedronken. Met name lattes. Ze voorzien de lattes van een mooie rosetta, tulp of hart. Anders dan de warme melk bij de grote jongens, blijft bij JJ Beans de koffiesmaak de boventoon voeren. Zo hoort het volgens mij…..

Naast JJ Beans hebben we in Kitsilano Elysian Coffee bezocht. Opvallend was dat ze bij Elysian wel allerlei ’slowcoffee spullen’ verkopen, maar geen slowcoffee aanbieden. Op de Clover na dan. Over de Clover heb ik wel eens wat gelezen (iets met Starbucks), maar ik heb het nog nooit ervaren. Het was wel een positieve ervaring: de tonen van de koffie komen goed naar voren (btw ze hadden Intelligentsia Coffee!). Waar ik niet zo over te spreken ben, is het bezinksel. De koffie is erg troebel. Misschien ben ik als Chemex liefhebber te veel een schone/cleane koffie gewend….

Bij 49th Parallel heb ik 2 lekkere espresso’s gedronken. De huisblend (Epic Espresso) en een single origin uit Costa Rica. Ook bij 49th Parallel lag de nadruk op de espresso-gebaseerde dranken. Kortom, mijn conclusie is dat in Vancouver slow coffee nog niet echt is doorgedrongen. Verrassend.

Zo terugkijkend op de koffiecultuur aan de Westkust van de Amerika’s heeft Portland de meeste indruk gemaakt. Ik had daar al de meeste verwachtingen van, en dat is de waarheid gebleken! Nu weer terug naar mijn eigen koffiebar.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik de workshop met Wilco (Independent Barista) en Francesco heb gevolgd. (zie een eerdere post op deze blog (http://koffiesmaak.nl/?p=154)). De periode erna was ik bijna geobsedeerd door het wegen van koffie (input) en espresso (output). Dat is er gelukkig weer af…de weegschaal komt nu nog af en toe tevoorschijn. Ik vertrouw weer op mijn eigen smaak!

Maar dat laat niet weg dat het ontzettend leuk en interessant is om te meten met koffie.  Ik koop regelmatig nieuwe koffie en laat me dan leiden door of de verkoper of de beschrijving. En dan lekker thuis aan de slag. Dan vraag ik me toch altijd af hoe de verkoper dan wel brander de koffie heeft bedoeld. En daar kan het wegen van espresso goed van pas komen. Met de gegevens (aantal gram koffie, doorlooptijd, temperatuur en aantal gram espresso) kan je de koffie benaderen zoals de brander deze bedoeld heeft. Voor mij betekent dat niet dat dat de beste wijze van zetten is voor de koffie dan wel tot de lekkerste koffie leidt. Ik denk dat daar ook persoonlijke smaak duidelijk om de hoek komt kijken…..

Ik roep bij deze alle koffiebranders op om de meetgegevens op de verpakking te melden. Of op de website of op Twitter….

Kijk bijvoorbeeld naar Intelligentsia met haar BlackCatproject:

Niet iedereen is gecharmeerd van deze zienswijze. Zie mijn Twitter-discussie met HasBean.

Gisteren stond helemaal in het teken van de muziek. Overdag werkte ik samen met Mark aan de voorbereidingen voor de muziekkwis die we eind maart organiseren (erg leuk!). s’ Avonds ben ik samen met mijn vriendin naar een concert van Ozark Henry in Mezz (Breda) geweest. De muziek was goed. Hoewel de band volgens mij pas kort samenspeelde, was de set erg strak. Er was alleen geen enkele interactie met het publiek. Ik denk dat er 2 keer ‘merci’  is gezegd (Ozark Henry is een Belgische band).

Ik was na afloop dan ook niet erg enthousiast over het concert. Blijkbaar vind ik het belangrijk dat en de muziek goed is en dat er een leuke interactie met het publiek is . En eigenlijk geldt hetzelfde voor een espressobar. Tuurlijk is een goede espresso een noodzakelijke voorwaarde, maar een barista die enthousiast verteld over zijn of haar product  maakt de ervaring compleet. Als een van beide ontbreekt, is de ervaring niet compleet.

Dat doet me meteen denken aan het initiatief Coffee Common op de TED conferentie. Het initiatief is gestart door Intelligentsia Coffee. Bekende koffiebranders (natuurlijk Intelligentsia, maar ook Stumptown, HasBean en SquareMile) en barista’s (bv. wereldkampioenen als Michael Philips) werkten samen als Coffee Common om de deelnemers aan TED een unieke koffie-ervaring mee te geven. Ingredienten waren goede koffie en barista’s die de conversatie over kwaliteitskoffie met klanten aangaan. Surf naar http://coffeecommon.com/ om het verhaal te lezen. Kijk ook naar de foto’s en video’s op Flickr.com. Je krijgt dan een duidelijk beeld van wat er op TED is gebeurd. Wat had ik daar graag bij geweest!

Het is al weer een paar weken geleden dat ik het genoegen had om deel te nemen aan 2 koffieworkshops. Een workshop van de grootste koffieonderneming van Nederland en de Ultimate Barista Weekend espresso-workshop van Wilco Admiraal en Francesco Grassotti.

Van beide workshops had ik mijn verwachtingen, maar alleen Wilco en Francesco hebben deze waar kunnen maken.

De workshop van DE was ter ondersteuning van de introductie van de nieuwe espressobonen. Focus lag op het proeven van de nieuwe koffie. In opzet mogelijk zeer interessant. Helaas werd het dat niet: de begeleiding bij de workshop gebeurde door 2 dames die al (!) een half jaar koffies bereiden bij het DE Cafe in Breda. De dames deden hun best, maar waren teveel aangewezen op de A4-tjes waar op stond wat verteld moest worden. Daarnaast waren de mede-deelnemers geen koffieliefhebbers. Alle te proeven koffie was vantevoren en tegelijkertijd gezet. Het proeven ging echter soort voor soort, waardoor de temperaturen erg verschilden. Tussen de eerste proeving en de laatste zat bijna een half uur. Met alle gevolgen voor de smaak. Voor mij strande de workshop in goede bedoelingen. Gelukkig was mijn moeder blij met de inhoud van de goodiebag.

De workshop van Wilco en Francesco (Ultimate Barista Weekend) was een verademing. Inspirerende begeleiders, een stelletje koffiegekken aan een tafel en lekkere verse koffie (Golden Coffee Box en Brandmeesters). UItgangspunt van de workshop was de blogpost van de ontwikkelaars en producenten van de UberBoiler (http://marco.ie/uberproject/?p=602). In deze blogpost is geschreven over de zoektocht naar een lekkere espresso met behulp van het wegen van koffie. Interessant leesmateriaal!

In de workshop hebben we geprobeerd de smaak van de koffie te benaderen zoals we denken dat deze is bedoeld. En dat met 3 koffies (een Brazil, de Pride of Thailand en een Kenya). Eerst door te spelen met de maling, de shotlengte en de dosering de juiste smaak te zoeken en daarna de brewfactor vast te leggen. Het was een leerzame ochtend met (te) veel koffie. Ik stuiterde de rest van de dag als een dolle.

De eerste dagen na de workshop was de zin in koffie even verdwenen. Gelukkig kwam ie daarna weer terug op het oude niveau. Sinds de workshop heeft het maken van een espresso weer een andere dimensie gekregen. De weegschaal komt regelmatig uit het keukenkastje.

Een andere verandering is dat ik tot nu toe bezig was met het proeven van zoveel mogelijk verschillende koffies. Ik kocht steeds kleine hoeveelheden (250 gr per soort). Daar ga ik nu verandering in brengen. Ik ga op zoek naar een koffie die ik in de basis lekker vind, en met die koffie ga ik op zoek naar de smaaksensaties die de koffie met zich meebrengt door met de verschillende variabelen te spelen. En dan helpt het ook dat ik mijn Rancillio Sylvia en Mazzer Mini heb ingeruild voor een Izzo Alex Duetto en een Compak K3 Touch. Een meer consistente machine en een extra variabele (temperatuur mbv de PID).

Het is weer tijd om een leuke ervaring met jullie te delen. Via sociale media (mn Twitter) blijkt het heel makkelijk te zijn om contacten te leggen. Zo heb ik laatst ook via Twitter contact gekregen met de mensen achter De Kleine Koffiebranderij in Den Haag.

Afgelopen donderdag ben ik op een leuk en leerzaam bezoek geweest. De eigenaren (Christine en Thomas) waren allebei aanwezig in de zaak. Ik heb met name met Thomas gesproken. Ze zijn duidelijk gepassioneerd bezig met koffie en dat is altijd leuk om te ervaren! Christine en Thomas hebben jarenlange ervaring als koffiebranders en zijn een jaar geleden gestart met de zaak in Den Haag. Het is een mooie zaak, modern, strak met een mooie rode koffiebrander als middelpunt van de zaak. En een mooie Izzo met hefboom voor de betere koffies.

Naast praten is er natuurlijk ook geproefd (want dat was het doel van het bezoek). Ik ben uiteindelijk gestopt bij een stuk of 4 espresso’s (malabar, brazil, blend 4 (honduras en sidamo (50-50%) en een honduras), want ik had geen zin om de rest van de dag stuiterend door te brengen.

Mijn smaak blijkt afwijkend te zijn van de meeste van hun afnemers. De meeste mensen vinden de Malabar de lekkerste koffie in het assortiment. Mij is de Malabar te stevig qua body. De Brazil deed mij niet zo veel, de blend kwam in de goede richting. Ik hou duidelijk van een koffie met een lichtere body. De Honduras kwam er uit als beste keuze. Voor nu, want ik heb nog wat koffies te proberen uit het assortiment. Qua smaakbeleving sluit ik aan bij 20% van de klanten.

De Kleine Koffiebranderij heeft dus een breed assortiment. Ik heb uiteindelijk 2 brandingen (licht en donker) van de Honduras gekocht en ga lekker proeven van de week…..

Kortom, ik heb er weer een mooie ervaring en een nieuw besteladres bij! Een aanrader…

En mocht je in Den Haag langs gaan, en heb je trek….ga dan langs bij Quirky (een paar blokken verderop). Deze zaak is begin januari geopend. Het zijn 3 enthousiaste dames die ons een lekkere lunch hebben voorgeschoteld. Geen standaard kaart, maar lekkere afwisselende gerechten. En de koffie is van….je raadt het al: De Kleine Koffiebranderij.